روا مَدار ...

غروب ِ فصلی

این کفتران عاصی ِ شهر

به انزوای ساکت آن سوی میله های بلند ...

هرگز طلوع ِ سلسله وار شبی در اینجا نیست

و تو بسان همیشه ، همیشه دانستن

چه خوب می دانی

که این صدای کاذب جاری درون کوچه و کومه

در این حصار شب زده ی تار

بشارتی ست

بشارت ظهور جوانه ،

جوانه های بلند

که رنگِ اناری ِمیله ،

با آن شتاب و بداهت

دروغ ِ بزرگ

زمانه ی خود را

در اوج انزجار انکار می کنند ...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع