هستی ...

چشمه ی پیری است

در انتهای ِ راه ِ کویر ِ کور

باید گذشت از این راه ؟

این مرد ِ راه ،

صبوری و تسلیم

جاری ست

در رگش ...

بََرَهوتیان ِ کَلافه ی تنهایی !

باید ز راه ِ مانده ، گذشتن

باید که سرافراز به چشمه رسیدن .

این چشمه در انتظار ِ عبث نیست ...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع