شمارهٔ ۴٢۶

ز حالم نیست آگه کس که چون من

برنجم زین سپهر سخت پیکار

بتلخی میکشد در تنگ و بندم

چو شیرین دید طبعم نیشکر وار

اگر زین پس بر این سیرت بماند

نماند در دیار فضل دیار

دلا زو هم مبین شادی و غم را

که او را اختیاری نیست در کار

مقرر در ازل شد هر دو و اینک

نخواهد گشت اینصورت دگر بار

مرنج از بهر دنیا و مرنجان

مباش آزرده و کس را میازار

که هست و نیست یکسر بر گذار است

هر آنچت نیست آنرا هست پندار

بر ابن یمین گیتی نیرزد

بدان کز بهر او گیرند تیمار

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع