غزل شماره ۵

کنون که بختْ هواخواه و باده ها ناب است

به باغْ نوبرِ دلخواه و چهره ها شاب است

زهی سعادت آن کس که با عنایت چرخ

زِ نازِ شاهدِ نازک صداش بی تاب است

به درس بود و چو گفتم اساس توبه کجاست

بیاضِ روی به مِی شست و گفت بر آب است

هزار همچو شما هم هزار توبه شکست

چو دید خال نگاری که نیک آداب است

ندید کس که خردمندِ رند بگریزد

زِ خوابگاه جوانی که سخت جذّاب است

بیار جام صبوحی و کام جویی کن

که باز وقتِ ثواب است و شیخ در خواب است

ز صوفیان خداجو به روزگار شکیب

قبای زهد بِکندند و کارها باب است!

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع