کشف

کشفیاتم را

می‌خواهم در میان بگذارم با شما

که اندوه تمام سال‌ها را

لابه‌لای ورق‌های تیره

در پیچیده‌ترین ابهام تاریخ خوانده‌اید.

اضطراب سی‌وپنج ساله‌ را

بالا می‌آورم

در تیک/تاک عصر سه‌شنبه

میان هجوم گریه و ترس...

یادتان می‌آورم

که چه‌قدر سنگ پیچیده‌اید در اندوه هزارسالهٔ سینه‌هاتان

تا ورق بخورد منشور هزارسالهٔ قرمز جگری.

در عصر دریغ و حسرتیم

در قرن امتدادهای کسل!

بی‌تفاوتی نسل‌ها

دارد از ریشه برمی‌کند

لهجهٔ باران و عشق را...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع