گونهٔ زندگی

آخرین خط این مسیر

_کلمه به کلمه_

دردی‌ست که جاری می‌شود

بر گونه‌های زندگی

آن‌طور که

گالش‌های سیاه کوچک

روی گِل‌گرفتگی جاده

می‌رقصند

و مردی

غرق در خیالِ زمین

به قاطعیتِ زمستان می‌اندیشد

و من

به شعله‌های آبیِ سرکش

که تا چشم‌های تو بالا رفت

و گالن نفتی

که قرار بود گرمای زمستان باشد...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع