شمارهٔ ۲۳۹
امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته
امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته
وی سر تا به پَیْ فَنّ و بلکه نواته
مشکِ حلقهْ ره یاسمنْ شه بساته
میونِ سُنبل راهگذری بساته
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.