غزل شماره ۲۸

ما را شتابِ فتنه دلدار کج کلاه

هیهات از ملامت پیران توبه خواه

در کار بخت ما به غزل های چشم او

فالی نشسته در یک و در دیگری گواه

او خشم می فروشد و ما را بر او درود

او چشم می ستاند و ابصارنا فِداه

او را نشاط از مِی و ما را نشاط از او

او را گناه در مِی و ما را در او گناه

هرچند مکر کهنه خود بر ملا کند

ما قصد کرده ایم به تکرار اشتباه

صیدی که او ز حیلت صیّاد با خبر

سوداگری که رهزن خود را دهد پناه

عذر است با شکیب اگر آزادگی کند

هرگز ندیده فایده در کار شیخ و شاه

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع