جاده خاموش است

جاده خاموش ست، هر گوشه ای شب، هست در جنگل.

تیرگی صبح از پی اش تازان

رخنه ای بیهوده می جوید.

یک نفر پوشیده در کنجی

با رفیق اش قصه پوشیده می گوید.

بر در شهر آمد آخر کاروان ما زه راه دور -می گوید-

با لقای کاروان ما، چنان کارایش پاکیزه ای هر لحظه می آراست.

مردمان شهر را فریاد بر میخاست.

آنکه او این قصه اش در گوش، اما

خاسته افسرده وار از جا،

شهر را نام و نشان هر لحظه می جوید.

و به او افسرده می گوید:

«مثل این که سال ها بودم در آن شهر نهان مأوا»

مثل این که یک زمان در کوچه ای از کوچه های او

داشتم یاری موافق، شاد بودم با لقای او.

جاده خاموش ست، هر گوشه ای شب، هست در جنگل.

تیرگی صبح از پی اش تازان

رخنه می جوید.

یک نفر پوشیده بنشسته

با رفیق اش قصه پوشیده می گوید.

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع