شمارهٔ ۳۳

ما این سبوی باده که بر دوش کرده ایم

تعویذ عقل و مائده هوش کرده ایم

شبهای هجر خار مغیلان بجای خواب

با مردمان دیده هم آغوش کرده ایم

در جام آفتاب شده باده خون دل

بر یاد این شراب که مانوش کرده ایم

عریانی است قسمت ماگر چه از جهان

جان را فدای یار قباپوش کرده ایم

اشراق زنده ایم همان بی وصال دوست

گوئی طریق عشق فراموش کرده ایم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع