شمارهٔ ۳۴۴

شمعیم و تن ز اشک دمادم گداختیم

داغیم و از تبسم مرهم گداختیم

از بس که کرده‌ایم به غم، خویش را غلط

غم ناتوان و ما ز تب غم گداختیم

ای جان برو، چو عهد دلم تازه کرد غم

کز اختلاط ساخته هم، گداختیم

در مهر شعله ز آتش پروانه سوختیم

در عشق گل ز غیرت شبنم گداختیم

کس تهمت شفا ننهد بر مریض عشق

قدسی ز لاف عیسی مریم گداختیم

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع