شمارهٔ ۳۶۰

عاشق چوبی مضایقه جان را فدا کند

خنجر زبان گشاید و صد مرحبا کند

پیشت هجوم گریه امان اینقدر نداد

مرغ نگاه را که پر و بال وا کند

هر کس که زخم کاری ما را نظاره کرد

تا حشر دست و بازوی او را دعا کند

از انفعال روز قیامت چه‌ها کشیم

گر عشق خون ناحق ما را بها کند

از وعدهٔ وصال تو خود را شهید کرد

فیّاض اگر رخ تو ببیند چه‌ها کند!

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع