فریب

با دشنه ی فریب به سمتم که تاختند

آنها مرا زجنس نگاهم شناختند

دشنه نبود چاره و بین من و بهار

آری برای فاصله دیوار ساختند

دیوار هم که تاب نگاه مرا نداشت

آنها ببین از اینهمه قدرت گداختند

آواره تر شدند به میدان تیرگی

آهنگ بیقراری و حسرت نواختند

تصمیمشان شکستن فانوس عشق بود

حالا ببین که قافیه را نیز باختند

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع