شعر شمارۀ ۲۲

بی‌گمان تابستان که بیاید

و هزار فوارهٔ خورشید

در چشم‌های شهر

آغاز ‌شود؛

من سوار بر اتوبوس‌ دربه‌دری

از خیابان‌های تب‌دار

با خاطرهٔ زندگی می‌گذرم.

هزار سال پیر می‌شوم

با هزار فواره

و صدهزار آستین

که اشک پاک می‌کنند...!

سه روز،

هفت روز،

چهل روز،

سال...

تمام که شد

تو می‌مانی و یک خاطرهٔ دور...

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع