شعر شمارۀ ۴

برای چشم‌های متورمت

هیچ بهانه‌ای نداری

مگر چقدر می‌توانم غصه‌ات باشم؟

اگرچه دختر خیال‌های سیاهت بشوم!

زمستان شده‌ام تا ببینی‌ام...

حس کنی...

سردت بشود...

بلرزی...

و بعد یادت بماند

من

سپیدم!

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع