تردید

رسیده ام به تلاطم به غربت تردید!

نشسته روی دل من جراحت تردید

لباس وحشت و اندوه دوختم آری

میان ماندن و رفتن به قامت تردید

وخواب های سیاهی که گنگ و نا مفهوم

چکیده در من و این است عادت تردید

مرا به سمت شکستن روانه می سازد

همین بهانه ی آخر «نهایت تردید»!!

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع