به افتخار بمیر

به افتخار بمان و به افتخار بمیر

نگویمت که لزوما به انتحار بمیر

اگر سزاست بمانی به افتخار بمان

وگر بناست بمیری به افتخار بمیر

که گفت با تو گزیری ز خوار ماندن نیست

چنین که خوار بماندی بمان و خوار بمیر

چو برنخاست بخاری ز بام زندگی‌ات

به شام مرگ هم البته بی‌بخار بمیر

خمار یک نفس آزادی و دو دم شادی

چنانکه زیسته‌ای همچنان خمار بمیر

که با تو گفت چنین و که با تو گفت چنان

که خواروزار بمان و که خواروزار بمیر

که گفت با تو که بی‌عار و بی‌وقار بمان

که گفت با تو که بی‌عار و بی‌وقار بمیر

چنان بمیر که از مرگ خویش جان گیری

ز مار مرگ درآمد اگر دمار بمیر

بجای انس گرفتن به مرگ تدریجی

بکش زبانه و یکدفعه شعله‌وار بمیر

به ریش ظلمت نُه‌لایه شعله شعله بخند

سر مزار خود ای شمع زارزار بمیر

ز اوج خویشتن ای موج سر فرود نیار

به پایداری خود بر فراز دار بمیر

صلیب باد کشیدی به دوش خویش ای بید

سر قرار جنون باش و بیقرار بمیر

به سربلندی بیهوده‌ات قسم ای سرو

که در کشاکش ایام استوار بمیر

ثمر نداد گر آزادگیت جز خواری

به چشم کور فلک راست همچو خار بمیر

و روزگار اگر چشم دیدن تو نداشت

چنانکه کور شود چشم روزگار بمیر

وگر به ننگ ترا زنده خواست چرخ کبود

اسیر جبر نمان و به اختیار بمیر

به افتخار بمیر و به افتخار بمان

به افتخار بمان و به افتخار بمیر

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع