شمارهٔ ۵۵

تا کجا رفتار دلجوی تو را دیده است آب

کز هوای جلوه ات بر خویش گردیده است آب

می کند هر لحظه پیراهن قبا چرخ کبود

این قدر بیهوده بر گرداب پیچیده است آب

ز دو جانب بسته دامن را به زنجیر کمر

از شتاب عمر بس دلسرد گردیده است آب

دایماً در بحث کج با بحر میدان می کشد

راستی را از زبان موج نشنیده است آب

جلوهٔ مستانه دریا را سعیدا شد نصیب

در پی آن نازنین از بسکه گردیده است آب

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع