حکمت شمارهٔ ۳۴
کارها به صبر بر آید و مُستَعجِل به سر در آید.
کارها به صبر بر آید و مُستَعجِل به سر در آید.
به چشم ِ خویش دیدم در بیابان
که آهسته سَبَق بُرد از شتابان
سمند ِ بادپای از تک فرو ماند
شتربان همچنان آهسته میراند
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.