شمارهٔ ۳۷۲

مرا در بزم رندان جرعه نوشی

به از سودای زهد و خود فروشی

تو در پرده از آن همرازی ای عود

که چون نی راز می گوید تو گوشی

طریق مردمی ای زاهد این است

که چون عیبی ببینی چشم پوشی

تو زآن آزاده ای ای سوسن از غم

که داری ده زبان امّا خموشی

خیالی هست امّیدی کز این راه

رسی روزی به جاهی گر بکوشی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع