نمایش ناتمام ...

برای فریدون فرشیان

در میدان های سکوت ،

آدم های بی دفاعی را

دار می زدند

و دارها و آدم های آویخته شان

در گاهواره ی مرگ

چون درختی را می نمودند

که در انبوهی از سیاهی ِ مات فرو رفته ،

و در بهاری جاویدان زندگانی می کنند

و سکوهای افتخار

خالی از هر نفر

در لحظه های کور ،

نگاهی سرگردان بود

و عابری که پیامی داشت

و به سوی میدان سکوت می شتافت

خود نیز

درختی خزان زده شد

و شاخه هایش را

میوه های سیاه غربت پوشانید

و چندین لاشخوار

از چوبه های خشکِ دور دست

پرواز کردند

و بر کرسی ِ رنگین نگهبانان نشستند ...

و این نیز خود نمایش را پایان نداد .

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع