شمارهٔ ۱۱ - بادهٔ ناب

تا کی ای بخت خفتهٔ «ترکی»!

بر نخیزی زخواب قیلوله

خیز از جا که این بیابان راست

غول در راه و راه بیغوله

خیز و جامی بزن، زبادهٔ ناب

با پری پیکران شنگوله

گه یکی را ببوس چهره چو ماه

گه یکی راببوی مرغوله

گاه بشنو زمطربان عراق

لحن ترک و حجاز و زنگوله

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع