مثنوی گرگ نامه
۸۴ - مور مسکین ، تا رَوَد بر خاک پَست
مور مسکین ، تا رَوَد بر خاکِ پَستاز بلای آسمانی ایمن است (۱)
چون اجل خواهد از او گیرد گزک (۲)بال پروازیش می‌بخشد فلک
هر که در افلاک ، پروازی کندچرخ ، کوشد تا به خاکش افکند
پس به بال این جهان غره مشوچون به تیر این فلک گردی ولو (۳)
گر که در اوجی ، بیندیش از سقوطهر عروجی دارد اندر پی هبوط (۴)
هر گُلی ، خوابیده در آغوش خارخارهای خوفناکِ جان‌شکار
***********
۱ - مور را چون اجل رسد پر برآرد ( لغت نامه دهخدا ) - بال درآوردن مورچه ، گاه موجب هلاکت اوست. چون بیشتر در معرض دید شکارچیان قرار می‌گیرد.
فرخی سیستانی می‌گوید:
دشمن خواجه به بال و پر مغرور مباد که هلاک و اجل مورچه بال و پر اوست
۲ - گزک: بهانه ، دستاویز
۳ - ولو (velo): روی زمین پهن شدن. نقش زمین شدن ( لغتنامه دهخدا )
۴ - عروج: بالا رفتن ، به آسمان برشدن
۴ - هبوط: فرود آمدن ، خوار شدن
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.