۴۱ - از ریا و کذب و نیرنگ و حسد
از ریا و کذب و نیرنگ و حسد
آدمی در نفرت است و میرَمَد
گاه ، خود را روبروی خود نشان
عیبهای خود ، به خود میدِه نشان
آنچه پنهان کردهای از خویشتن
عرضهاش کن بر بساط جان و تن
منصفانه ، خویش را کن داوری
از چه باید ارزیابت دیگری؟
کین و کبر و حرص را در خود ببین
زین خصایل ، هیچ میگردی حزین؟
لیکن اینها را به خوی دیگران
گر ببینی ، بر تو میآید گران *
نفْس ِ خود را گاه استیضاح کن
گر در او عیبی بُوَد اصلاح کن
دیدهٔ خود را مپوشان از خطاش
لااقل با خویشتن رو راست باش
***********
* موی بشکافی به عیب دیگران
چون به عیب خود رسی ، کوری از آن (مولوی)
دیدگاهها (0)
هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحثها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره اشعار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.