قصیدهٔ اول بنام امیر علیشیر
بخش ۴ - دایره تدویر
وصال تا بشبش بر در تو کیست مگرتنی که جز بسر سر تواند این رفتار
خسارت از چه خورم هرگز این سزاست ز عقلچه خود هنر پی نشو و نماست در این کار
ولی نبود شکر در خور تو بازم دهکه هستم از طلبت زار و تو از آن بیزار
اگر ز شاخ شکر گفته ام بهست رواستبه خون جگر، حق آنم گهر رواست نثار
تابش ببر در تو رخساره خور- هرگز نه سزاست
نی گنج زبر سر تو این تاج هنر- بی نشو و نماست
نبود شکر خور تو بر شاخ شکر- گفتم بتو راست
هستم طلب زر توزان خون جگر- حقا که رواست
تقطیع: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل
قافیه: مقید مجرد، مستزاد: مطلق بخروج
بحر: هزج اخرب مجبوب مقبوض، مستزاد: مفعول فعول
صنعت: مرکب مدور
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.