شمارهٔ ۱۳۹۰

بناوکی که مرا رخنه در درون کردی

کدورتهمه عمر از دلم برون کردی

تو سرو ناز که گل را بناز میبویی

کجا بری دل ما را که غرق خون کردی

چو گل بخرمن من عمر که خواهی آتش زد

که نوبهار رخ از باده لاله گون کردی

رهم بسلسله زلف چون نمیدادی

مرا ز بهر چه سر حلقه جنون کردی

دلم که شهره عالم به نیک نامی بود

فسانه همه شهرش بیک فسون کردی

درین چمن همه جامیست ایفلک چونست

که جام نرگس مخمور سرنگون کردی

ز دام هجر بمردن رسیده ام اهلی

مگو که چون برهاندت بگو که چون کردی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع