شمارهٔ ۱۲۸۸

چو طوطیان تو سخن بی نظیر میگویی

بگو بگو که عجب دلپذیر میگویی

بطالع من مسکین چرا چنین تلخست

سخن که با همه چون شهد و شیر میگویی

مرا ز کشتن خود ای ندیم دوست چه غم

مترس اگر سخن این فقیر میگویی

حدیث یوسف و یعقوب ناتوانش گو

اگر جوان مرا حال پیر میگویی

مگوی پسته خندان بدان دهان اهلی

سخن بسنج که با خرده گیر میگویی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع