شمارهٔ ۹

امیر گنه: مه خاطرْ اوُنوَختْ بَوِّه جَمْ

ته مشکینْ کَمِنْ‌رِهْ شه گِرْدِنْ دَپیچِمْ

دایم شاد مجی، هرگِزْ نُووتِرِهْ غَمْ

فلکْ بَگِرْدِهْ گُویِ گردونْ به ته چَمْ

ته دِشْمِنْ ذَلیلْ بُووئه، دُوئه به عالَمْ

ته دولتْ اَفزونْ بَووُئه، نووئه هِچّی کَمْ

نه هوشنگ به ته هُوشْ، نه خُسرو، نه حٰاتَمْ

دشمنونْ شووُ روزْ کِنِنْ ته‌وَرْ مٰاتِمْ

اتّایِ خور اِنِهْ دَکِفِهْ به عٰالِمْ

تنه دشمنِ وَرْبئیرمْ منْ مٰاتِمْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع