شمارهٔ ۱۷۵

اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته

ته بالْ مه سَرینْ بی، شُو و روز نواته

اسا دیگر جا، مهرْ به دلْ شهْ بپاته

بهِشْتِمهْ شه جان و سرْ ره به پاته

منهْ کچیکه یارکْ، مرهْ نواته

فلکْ صد هزارْ داغْ به دلْ هُو نیاته

سٰازْمّهْ زری کَوشکْ اندرینْ سراته

اُونْ روزْ سیُو بُو که نَوُو اُونجهْ جاته

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع