شمارهٔ ۴۷

دُوسْ (رِهْ) دیمه هَرکَسْ (که) خِنِهْ بَوِرْدْ بتٰاوَسْ

زِلفْ (رِهْ) دیمِهْ پیچونْ به گِردِ عٰاشِقْ هٰاوَسْ

ته شَهلا چِشْ کِشْتُومِهْ، آهویِ مَسْ

آخِرْ عاشِقْ دِلْ‌رِهْ نِدایی شِهْ دَسْ

اِسْکِنْدِرْ دِل وُ مَردی اَفْراسیابْ‌رَسْ

همایُونْ پییُونْ، تاجُ و تَخْت ته هَدیوَسْ

بِلْبِلْ به تِنِهْ نُوم گِلِهْ باغْ سِراوِسْ

خُوش‌حالْ بیمِهْ خُوررِهْ به ته ورْ بِشتاوِسْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع