شماره ۱۸۵

چراغ فکرت ما را تو روغن افزودی

به نهر باغ فضیلت نه قطره؛ بل رودی

چو مادری که بسوزد به پای فرزندش

تو در همیشه ی عمرم، شفیق من بودی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع