شماره ۱۳۷

دلم که تنگیِ این قفس بهانه گرفت

به سر ، هوای رحیلِ آشیانه گرفت

برون شد از ظلمات تنگنای زمان

جواز سیرِ مسیر جاودانه گرفت

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع