شماره ۱۳۶

مارت ای دنیا! تو اندر باغ گل می پروری

گُل نمایی می کنی بر ما که از ما دل بری

می بری آهسته دستم را به دامان خودت

تا که مسمومم کنی، با نیش مارِ خودسری

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع