سرو

منم سروی که می مانم در این باغ زمستانی

ندارم از خزان وحشت نه منت از بهارانی

پناه بلبلان وقتی که گل می راندش از خود

پناه عاشقان بودن مرا یعنی مسلمانی

ندارم میوه چون شاید ، به ذهن باغبان آید

که در تعظیم او دارم کمر خم از پریشانی

دلم خوش می شود وقتی که عشاق نگون بختی

به زیر سایه ام از خود بگویند آنچه می دانی

سرم بر آسمان شاید ، خدا بر شاخ من آید

بپرسم این بشر آیا تو را هم کرده زندانی ؟

بیا در باغ سر مستی ، بفرما هر کجا هستی

ولی با کس نگو هرگز بیا بسیار پنهانی

خدایا گرچه سروستم و قامت راستین استم

ولی خم می کند پشتم جنایت های انسانی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع