تمدن کور

باد گلهای پونه ، توی دهات

بازی دختران و آب قنات

چای دم کرده با سماور مست

مزۀ زعفران و شهد نبات

جوی باریک آبشان انگار

جوشش نیل دارد آب فرات

یاد پیوند سیب با آلو

یاد باران از ابرهای نجات

همه را برد این تمدن کور

دود و آهن شد این چنین هیهات

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع