شمارهٔ ٧٧ - ایضاً ملمع

خداوندا به حق ان کرامت

که ما را در ازل کردی گرامی

به نزدیک ملایک نفس ما شد

به تعلیم اسامی از تو سامی

ز ما نا دیده اسحتقاق احسان

لقد اعطیتنا فوق المرام

مرا کافتاد عقد صحت ذات

ز دستان فلک در بی نظامی

ز لطف خود بدینمعنی نگه کن

و بدل حال سقمی بالسلام

اذا أبدئت بالاحسان تمم

فما الاحسان الا بالتمام

به نام نیک نیزم هم بمیران

بود عمر مخلد نیکنامی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع