شمارۀ ۵

خواهرانم را به باغ عدن یافتم

انگشت در انگشت هم

با گیسوان پیچیده درهم

چه می‌گفتند با آن دیدگان باکره به هم؟

مریم ایستاده است

و مادر با دامنی تمشک سویم می آید

از پی لبخندش زنجبیل است که فرو میریزد

عطر خون از دامنش بر می خیزد

همه می‌گویند:

ما هم که بمانیم تو تنهایی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع