شمارهٔ ۲۷ - آسمان روز

آسمان روز ای چو ماه آسمان

باده نوش و دار دل را شادمان

جان ز باده شاد کن زیرا که عقل

باده را بیند همی شادی جان

هر زمان باده خور ای تازه چو گل

تازه کن شادی به باده هر زمان

شکر جوی از جود خورشید ملوک

مدح خوان در صدر سلطان جهان

تا تو را گردد جهانی شکر گوی

تا تو را باشد جهانی مدح خوان

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع