محمدحسن بارق شفیعی
هر قدَر
هر قدَر ناله کشیدیم به جایی نرسیددردِ‌ما کهنه شد،امّا به دوایی نرسید
چه فغان‌ها که کشیدیم،کسی گوش نکرد به همآهنگی ما نیز صدایی نرسید
چه قَدَر شِکوه نماییم ز بخت و ز فلکجز ز ما بر سرِ ما هیچ بلایی نرسید
گره اندر گره افتاده به کارِ دلِ مابه مددکاریِ ما عقده‌گشایی نرسید
ما که از قافله ماندیم مگر وقتِ رحیلخواب بودیم وَ یا بانگِ درایی نرسید
تا که دل منتظرِ خوانِ فلک شد بر ماغیرِ خونِ جگر و اشک، غذایی نرسید
صادقان را به جگر داغ سرِ‌داغ آمدخاینان را به خدا هیچ بلایی نرسید
حاصلِ‌ما همه در اِشکمِ شه رفت،ولیلبِ‌نانی به لبِ‌خشکِ گدایی نرسید
در محیطی که به پابوسِ‌خسان هر چه دهندسرِ‌شوریدهٔ ما بُد که به پایی نرسید
«بارق» از درد مکن شِکوه که در شهرِ کَرانهر قَدَر ناله کشیدیم به جایی نرسید
کابل اردیبهشت ۱۳۳۴
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.