محمدحسن بارق شفیعی
نالهٔ زولانه
آخر این دردِ تغافل که به پیمانهٔ ماستآتشی از پیِ دردادنِ میخانهٔ ماست
این صدایی که ز بشکستنِ دل می‌شنویدر حقیقت اثرِ نالهٔ زولانهٔ ماست
خایفِ روشنیِ مهرِ حقیقت همه جابومِ شومی است که در سایهٔ ویرانهٔ ماست
عشق ایثار پی شمعِ سعادت به وطنآتشی هست که اندر پرِ پروانهٔ ماست
تا چو مجنون پیِ لیلایِ ترقّی برسیمذوقِ صحرایِ طلب در دلِ دیوانهٔ ماست
غمِ گیسویِ پریشانِ ترقّیِّ وطنجرحِ‌صد زخمِ جفایی است که بر شانهٔ ماست
بس که گلچین ز چمن،صبح و مسا گل شکندبلبلان! باغ و چمن جمله عزاخانهٔ ماست
بی‌اثر نالهٔ ما نیست به بیداریِ‌خلقخصمِ خوابِ دگران نعرهٔ مستانهٔ ماست
به همآغوشیِ‌دلدارِ ترقّی نرسیمتا هیولایِ‌هوس دلبرِ جانانهٔ ماست
یک نظر چشم گشا،قبحِ‌مهارت بنگر!گولِ اولادِ‌وطن بازیِ‌رندانهٔ ماست
کابل، شهریور ۱۳۳۳
دیدگاه‌ها (0)
هنوز دیدگاهی برای این اثر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!
برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.
نیاز به حساب کاربری
برای ذخیره آثار در گنجینه شخصی خود، لطفاً وارد حساب شوید.