نباید و هست

بهار مهر ترا مهرگان نباید و هست

که آتشش ز تو بر دودمان نباید و هست

خزان جور و جفا را بهار باید و نیست

بهار مهر و وفا را خزان نباید و هست

غروب مهر و زوال وفا و قطع وصال

فغان چها که در این خاکدان نباید و هست

مرا سری‌ست که ارزان به پایت افکندم

ترا سری‌ست که با من گران نباید و هست

ز چشم شاه اگر افتادم اعتراضی نیست

که قدر بنده ز چشمش نهان نباید و هست

مباد کز پی مزدک شوم عدالتخواه

ترا که عدل انوشیروان نباید و هست

که آرزوی تظلّم به گور باید برد

که عمر ظلم و ستم جاودان نباید و هست

ترا بدینهمه خسّت از آن عجب دارم

که امتحان غمت رایگان نباید و هست

که تیغ کینه‌ات اندر غلاف باید و نیست

که تیر طعنه‌ات اندر کمان نباید و هست

میان مرگ و من ای جان بسان خاقانی

میانجی نفس اندر میان نباید و هست

نبود از اینهمه سگجانی‌ام خودآگاهی

به هفت‌خوان توام هفت‌جان نباید و هست

دچار بر لبهٔ تیز تیغ باید رفت

که هر سه‌چارقدم هفت‌خوان نباید و هست

دلا بسوز که اینگونه گربه‌رقصانی

سزای هیبت شیر ژیان نباید و هست

دلا بسوز که حبس نفس به کنج قفس

جزای شاعر بلبل‌زبان نباید و هست

دلا بسوز که این صید دست ‌و پا در قید

کم از عقاب سپهرآشیان نباید و هست

دلا بسوز که آمرزگار باید و نیست

دلا بسوز که نامهربان نباید و هست

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع