شمارهٔ ۹۲۳

به بزم می کشان لاابالی

تهی شد شیشه، جای باده خالی!

ترم از ابرهای خشک ایران

خوشا هند و هوای برشکالی

گل امید من تا کی به بزمش

شود پامال چون گل های قالی

ترا شب تا سحر دارد در آغوش

خوشا احوال تصویر نهالی

به اشکش تر کنم دل را بپیچم

که مکتوبم نباشد خشک و خالی

سلیم از ماه من شرمنده گردد

کند خورشید اگر صاحب کمالی

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع