شمارهٔ ۸۰۹

ناخوش آن عمر که دور از رخ آن ماه رود

عمر هم خوش نبود گرنه بدلخواه رود

سوختم در ره خوبان ز پریشانی دل

چو پریشان نشود دل که بصد راه رود

یوسف از چاه زنخدان تو هرگز نرهد

وای آن دل که بامید تو در چاه رود

غیرت عشق زبان همه چون شمع بسوخت

که مبادا بزبان نام تو ناگاه رود

برق را زهره شبگردی آن کوی کجاست

جان اهلی است که با مشعله آه رود

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع