شمارهٔ ۱۲۶

خشْ بساته ته چیره ره داورهو

کم نکرده ته خوبی ره یک سر مو

ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کو

ز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو

سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نو

چشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو

ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤ

دِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع