شمارهٔ ۱۲۷

امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا

ته سیب ذقنْ ونهْ مدامْ کنمْ بُو

بیاض گردنْ تهْ خشهْ،‌ای پریرو

ز در وختِ خرام، نیک کنّی ناز و غازُو

آچّه (عاجه) دلِ سرْ مدامْ کنّی زری سو

آهو به ختا ورنه ته نافه‌یِ بو

تا گردش انجم، به [بو] افلاک روز و شو

نزائه هیچ مار فرزندْ به خوبیّ تو

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع