شمارهٔ ۱۰۶

دوستْ ره دیمه حَمّوم بَزه خنهْ آینْ

زلفْره دیمه که شه تکْ هائیته دارن

روجایِ شوآهنگْ که شه جا دیارن

اونها همه ته کوشْ ره دستْ هائیتْ دارن

مویِ سَرْ به ته چاه هارُوته تا بنْ

کافوری شَمعْ، وایِ ویهارْ، هاخنْ هٰاخنْ

مه دل راه دونشْ، خرد بَییِه پا بَنْ

پنج شصتْ‌ره بئیرْ، بیست و یک بونه، هاچنْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع