شمارهٔ ۷۵

مه دوستْ که سرهْ مجنّهْ کنّه هزارْغَنْگْ

چاچی کَمُون دارْنهْ، دستِ مییُون تنگْ

هَر دلْ که دیمٰاوه بَکنهْ بهْ آهنگْ

صَد خار خرْنهْاُون دلْ که کنهْ ویله وَنْگ

شُوکه دَکته منْ کمه شهْ ویله وَنگْ

روزْ که دَکتهْ زَمّه شه سینه رهْ سَنگْ

همینهْ منهْ نالْشْ، همینه مه ونگ

چی بُو ندا بُومْدلْره ته ناکَسِ چَنگْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع