شمارهٔ ۴۲

اَوی دُوسْ به گیتی بَسْ نِخارِهْ مِهْ‌کٰارْ

کَتْمِهْ شووُ روز، دیمْ دکِتْ سُونِ ویمٰارْ

سُوزِّمِهْ، و تَشْ (آتِشْ) بُونه هَر روزی سی‌وٰارْ

مصاحبْ مِنِهْ دَرْدِهْ، اَنْدوُهِهْ تیمٰارْ

امیر گِنِهْ: هر کسْ که مِجی اَوی یٰارْ

پَنْدارْ کِهْ دَنی، وی نَکِرْدبی هِچّی کٰارْ

نَخچیرْ که هُمونْ لٰارْ بَچِری (بَچرِهْ) یکی‌وٰارْ

یَقینْ کِهْ نَخْچیر کِشْتِهْ بَوی بِهْ نٰاچٰارْ

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع