انسان اولماق

گَلمیشم محنتده بو دنیایه انسان اولماغا خسته یَم، بیر نازلی یار عشقییله درمان اولماغا. ساغلانیب دیر مین بلا دنیاده هر انسان اوچون چونکو لازم دیر بلا، بیر دوغرو انسان اولماغا. چوخ بؤیوک بیر فخردیر جاندان دیلنمک عشقده عشق کویون وئرمرم دنیاده سلطان اولماغا. یارب! عشقین بیر بولاق دیر دوب- دورو، دین اهلینه اوندان ایچمک دیر گرَک، جاندان مسلمان اولماغا. یئتدی ملکون شاهی‌ دا فرش ائیله‌یَنمز عرشینی گؤیده چون لاییقدی بیر عاشق، سلیمان اولماغا. هر گؤزللیک چشمه سی یانلیز سنین ملکونده دیر یوخدو سندن باشقا لاییق خلقه جانان اولماغا. من عدم قارنیندا یاتمیشدیم، اویاتدین بیر زمان سن دوغوزدوردون منی اوندان، بؤیوک جان اولماغا. چوخ زمان‌دیر آغلادیر آنجاق منی هجران غمی گؤز یاشیمدان دامنیم آز قالدی عمّان اولماغا. اولمارام سوسقون داها دنیاده بیر باتلاق کیمی دالغالار تک چیرپینار جان، شانلی توفان اولماغا. حق یولوندان باشقا هئچ بیر یول یاراشماز عاشقه حاضرم بو یولدا یار عشقییله قربان اولماغا. باشدان آت کؤنلوم! هوسلر ملکونون سئوداسینی چونکو بیر آددیم قالیر اوردان دا شیطان اولماغا. ایسته ییر « اِلیـار» سنین عشقینده دیوان باغلاسین یاردیم ائت عشقینده یارب! شعری دیوان اولماغا. .