شمارهٔ ۳۰۷

عاشقان را دین و مذهب شد وفاق

عشق ورزی راست ناید با نفاق

تا درآمد پای عشق اندر میان

عاشق و معشوق دارند اتفاق

عاشقان در نیستی جا کرده اند

زاهد از هستی نماید طمطراق

خان و مان عقل ویران کرده ام

تا بکوی عشق بگرفتم وثاق

زاهدان را ذوق عرفان از کجا

غیر عارف را ندادند این مذاق

هست مشتاق جمالش هر دو کون

در دو عالم نیست کس بی اشتیاق

ناصحم گوید بترک عشق گو

ترک جان گفتن اسیری هست شاق

هنوز دیدگاهی برای این شعر ثبت نشده است. شما اولین نفر باشید!

برای ثبت دیدگاه و شرکت در بحث‌ها، لطفاً وارد حساب کاربری خود شوید.

ورود به حساب ثبت نام سریع